Mae Fry yn chwarae rhan taid â dementia sy'n defnyddio teclyn AI i lenwi bylchau yn ei gof. Wrth adolygu archif ei fywyd, mae ei deulu'n gwneud darganfyddiad syfrdanol, gan daflu amheuaeth ar bwy oedd e fel tad a'r hyn maen nhw'n dewis ei gofio.
Pa atgofion sy'n wir mewn gwirionedd? Mae'n amhosibl dweud. Ond mae'r ffilm yn cwestiynu sut y gallai AI ddod i ddiffinio pwy ydym ni, gan gwestiynu syniadau am breifatrwydd a pherchnogaeth hefyd. Os daw darnau o'n bywydau i fod yn rhan o'r hyn sy'n ffurfio AI, pwy sy'n berchen ar yr archifau hynny - neu yn hytrach, pwy sy'n berchen arnom ni?
Fry plays a grandfather with dementia who uses an AI tool to fill gaps in his memory. While reviewing the archive of his life his family makes a shocking discovery, throwing doubt on who he was as a father and what they choose to remember.
Which memories are really true? It is impossible to say. But the film questions how AI might come to define who we are, also interrogating ideas of privacy and ownership. If fragments of our lives come to be part of what forms AI, who owns those archives — or rather, who owns us?
