NB: Dyspracsia, anhwylder niwrolegol nad yw'n adnabyddus iawn ac yn cael ei gefnogi. Nid ydym erioed wedi gweld ffilm wedi'i gwneud amdano, ac os felly, rydym yn credu'n ddiffuant nad oes erioed wedi'i gwneud am yr hyn ydy ei brofi gyda'r bobl sy'n ei weld.
Mae Alex ar ffo. O rywbeth nad yw hi eisiau i ni ei weld. Mae'n dod yn agosach. Camwch i'r Anhysbys: Taith gyffrous i brofiad dyspracsia.
Drama sinematig am yr hyn ydy profi bywyd gyda dyspracsia wedi'i hadrodd trwy weithredu byw, Mocap a chrefft ymladd wedi'i lapio'n ofalus mewn stori garu anarferol. Wedi'i wneud gyda'r rhai sy'n byw gyda'r cyflwr.
Mae menyw ifanc, Alex, ar ffo, yn cael ei gweld ar deledu cylch cyfyng, mae'r camera'n canolbwyntio. Rydym yn gwylio wrth iddi redeg trwy faes parcio diffaith, ei chalon yn curo'n gyflym, yn edrych yn ôl. Mae hi'n gwrthdaro â dyn busnes. "Mae gennych chi'r holl le hwn!" mae'n gweiddi.
Ni all Alex stopio. Mae ffigur yn cau i mewn y tu ôl.
Ei chyrchfan; ystafell arholiadau, mae hi'n wynebu môr o ddesgiau sengl wedi'u meddiannu. Mae pob un yn llenwi papurau arholiad, mewn undeb aflonyddgar, dan oruchwyliaeth goruchwyliwr llym. Mae Alex yn eistedd ac yn ceisio cydamseru â gweddill yr ystafell. Mae'r ffigur a oedd wedi bod yn ei dilyn, yn eistedd y tu ôl, eu syllu'n gadarn ar Alex. Mae rhywbeth arall o'i le, mae'r ystafell allan o drefn, mae'r goruchwyliwr yn tician, mae'r cloc yn crafu. Mae'r ffigur y tu ôl bellach yn symud mewn symudiadau bach, herciog. Ydyn nhw'n arwain? Mae'r camera'n symud i ffwrdd o Alex er mwyn rhoi sylw i'r ffigur sy'n arwain. Mae Alex yn symud y camera yn ôl ati hi'n gorfforol. Mae hi'n annerch y gynulleidfa'n uniongyrchol,
gan ddatgelu mai'r ffigur yw'r rhan ohoni nad yw hi eisiau i ni ei gweld.
Yr hyn sy'n dilyn yw brwydr rhwng y ddau, wrth iddyn nhw gystadlu am sylw'r gynulleidfa a goruchafiaeth y bydoedd maen nhw'n ymweld â nhw. Mae pob byd yn cynrychioli eu cyflyrau emosiynol a'u dealltwriaeth o'r byd rydyn ni'n byw ynddo. Rydyn ni'n teithio trwy fydoedd Charlie Chaplin, Meistri Kung Fu, môr o gyrff, a galaeth o sêr. Mae'n daith gyffrous, dywyll a pheryglus, heb unrhyw gliwiau ynghylch ble rydyn ni'n mynd nesaf. Mae pob byd yn dysgu rhywbeth newydd iddyn nhw amdanyn nhw eu hunain a'i gilydd, nes iddyn nhw ddod o hyd i dderbyn a chariad atyn nhw eu hunain, a'r gynulleidfa sy'n eu gweld. Rydyn ni'n eu gadael yn cael eu cyfweld mewn stiwdio deledu gynnes a chyfeillgar am eu perthynas a sut maen nhw'n ei gwneud hi'n gweithio. Arddull Dyddiad Cyntaf. Trwyddedau wedi'u cael a chytundebau wedi'u cyrraedd gydag Ystad Chaplin, a rhanddeiliaid ar gyfer yr holl ddelweddau, stoc ffilm a sain sy'n ymwneud â ffilmiau Chaplin a delwedd Chaplin. Caniatâd wedi'i roi i'w ddefnyddio mewn gwyliau ledled y byd. Mae'r holl gontractau a gwaith papur ar gael ar gais.
Nodyn: Ar wahân i olygfa MoCap, ni ddefnyddiwyd unrhyw effeithiau gweledol, ac ni ddefnyddiwyd unrhyw ddeallusrwydd artiffisial wrth wneud y ffilm hon. Os gallai'r camera ei wneud, fe wnaethon ni hynny.
Mae Alex ar ffo. O rywbeth nad yw hi eisiau i ni ei weld. Mae'n dod yn agosach. Camwch i'r Anhysbys: Taith gyffrous i brofiad dyspracsia.
Drama sinematig am yr hyn ydy profi bywyd gyda dyspracsia wedi'i hadrodd trwy weithredu byw, Mocap a chrefft ymladd wedi'i lapio'n ofalus mewn stori garu anarferol. Wedi'i wneud gyda'r rhai sy'n byw gyda'r cyflwr.
Mae menyw ifanc, Alex, ar ffo, yn cael ei gweld ar deledu cylch cyfyng, mae'r camera'n canolbwyntio. Rydym yn gwylio wrth iddi redeg trwy faes parcio diffaith, ei chalon yn curo'n gyflym, yn edrych yn ôl. Mae hi'n gwrthdaro â dyn busnes. "Mae gennych chi'r holl le hwn!" mae'n gweiddi.
Ni all Alex stopio. Mae ffigur yn cau i mewn y tu ôl.
Ei chyrchfan; ystafell arholiadau, mae hi'n wynebu môr o ddesgiau sengl wedi'u meddiannu. Mae pob un yn llenwi papurau arholiad, mewn undeb aflonyddgar, dan oruchwyliaeth goruchwyliwr llym. Mae Alex yn eistedd ac yn ceisio cydamseru â gweddill yr ystafell. Mae'r ffigur a oedd wedi bod yn ei dilyn, yn eistedd y tu ôl, eu syllu'n gadarn ar Alex. Mae rhywbeth arall o'i le, mae'r ystafell allan o drefn, mae'r goruchwyliwr yn tician, mae'r cloc yn crafu. Mae'r ffigur y tu ôl bellach yn symud mewn symudiadau bach, herciog. Ydyn nhw'n arwain? Mae'r camera'n symud i ffwrdd o Alex er mwyn rhoi sylw i'r ffigur sy'n arwain. Mae Alex yn symud y camera yn ôl ati hi'n gorfforol. Mae hi'n annerch y gynulleidfa'n uniongyrchol,
gan ddatgelu mai'r ffigur yw'r rhan ohoni nad yw hi eisiau i ni ei gweld.
Yr hyn sy'n dilyn yw brwydr rhwng y ddau, wrth iddyn nhw gystadlu am sylw'r gynulleidfa a goruchafiaeth y bydoedd maen nhw'n ymweld â nhw. Mae pob byd yn cynrychioli eu cyflyrau emosiynol a'u dealltwriaeth o'r byd rydyn ni'n byw ynddo. Rydyn ni'n teithio trwy fydoedd Charlie Chaplin, Meistri Kung Fu, môr o gyrff, a galaeth o sêr. Mae'n daith gyffrous, dywyll a pheryglus, heb unrhyw gliwiau ynghylch ble rydyn ni'n mynd nesaf. Mae pob byd yn dysgu rhywbeth newydd iddyn nhw amdanyn nhw eu hunain a'i gilydd, nes iddyn nhw ddod o hyd i dderbyn a chariad atyn nhw eu hunain, a'r gynulleidfa sy'n eu gweld. Rydyn ni'n eu gadael yn cael eu cyfweld mewn stiwdio deledu gynnes a chyfeillgar am eu perthynas a sut maen nhw'n ei gwneud hi'n gweithio. Arddull Dyddiad Cyntaf. Trwyddedau wedi'u cael a chytundebau wedi'u cyrraedd gydag Ystad Chaplin, a rhanddeiliaid ar gyfer yr holl ddelweddau, stoc ffilm a sain sy'n ymwneud â ffilmiau Chaplin a delwedd Chaplin. Caniatâd wedi'i roi i'w ddefnyddio mewn gwyliau ledled y byd. Mae'r holl gontractau a gwaith papur ar gael ar gais.
Nodyn: Ar wahân i olygfa MoCap, ni ddefnyddiwyd unrhyw effeithiau gweledol, ac ni ddefnyddiwyd unrhyw ddeallusrwydd artiffisial wrth wneud y ffilm hon. Os gallai'r camera ei wneud, fe wnaethon ni hynny.
Alex is on the run. From something she doesn't want us to see. It's getting closer. Step into the Unknown: A heart-pounding, journey into the experience of dyspraxia.
A young woman, Alex, is on the run, observed on CCTV, the camera hones in. We watch as she runs through a desolate carpark, heart thumping, looking behind. She crashes into a business man. "You've got all this space!" he shouts
Alex cannot stop. A figure is closing in behind.
Her destination; an exam room, She is confronted by a sea of occupied single desks. Each occupant filling in exam papers, in unnerving unison, overseen by a strict invigilator. Alex seats herself and attempts to fall into sync with the rest of the room. The figure that had been following her, sits behind, their gaze firmly fixed on Alex. Something else is wrong, the room is out of sorts, the invigilator ticks, the clock scratches. The figure behind now moving in small, jerky movements. Are they conducting?The camera moves away from Alex in order to pay attention to the conducting figure. Alex physically moves the camera back to her. She addresses the audience directly,
revealing the figure is the part of her she doesn't want us to see.
What follows is a battle between the two, as they vie for the attention of the audience and dominance of the worlds they visit. Each world representing their emotional states and their understanding of the world we live in. We journey through the worlds of Charlie Chaplin,, Kung Fu Masters, a sea of bodies, and a galaxy of stars.
It’s a thrilling, dark and dangerous ride, with no clues as to where we are going next. Each world teaches them something new about themselves and each other, until they find mutual acceptance and love of both themselves, and the audience that perceives them. We leave them being interviewed in a warm , friendly TV studio about their relationship and how they are making it work. First Date style.
A cinematic drama about what is is to experience life with dyspraxia told through live action, Mocap and martial arts carefully wrapped in an unusual love story. Made with those who live with the condition.
Apart from the MoCap scene no VFX was used, and no AI was used in the making of this film. If the camera and actor could do it, we did it.
A young woman, Alex, is on the run, observed on CCTV, the camera hones in. We watch as she runs through a desolate carpark, heart thumping, looking behind. She crashes into a business man. "You've got all this space!" he shouts
Alex cannot stop. A figure is closing in behind.
Her destination; an exam room, She is confronted by a sea of occupied single desks. Each occupant filling in exam papers, in unnerving unison, overseen by a strict invigilator. Alex seats herself and attempts to fall into sync with the rest of the room. The figure that had been following her, sits behind, their gaze firmly fixed on Alex. Something else is wrong, the room is out of sorts, the invigilator ticks, the clock scratches. The figure behind now moving in small, jerky movements. Are they conducting?The camera moves away from Alex in order to pay attention to the conducting figure. Alex physically moves the camera back to her. She addresses the audience directly,
revealing the figure is the part of her she doesn't want us to see.
What follows is a battle between the two, as they vie for the attention of the audience and dominance of the worlds they visit. Each world representing their emotional states and their understanding of the world we live in. We journey through the worlds of Charlie Chaplin,, Kung Fu Masters, a sea of bodies, and a galaxy of stars.
It’s a thrilling, dark and dangerous ride, with no clues as to where we are going next. Each world teaches them something new about themselves and each other, until they find mutual acceptance and love of both themselves, and the audience that perceives them. We leave them being interviewed in a warm , friendly TV studio about their relationship and how they are making it work. First Date style.
A cinematic drama about what is is to experience life with dyspraxia told through live action, Mocap and martial arts carefully wrapped in an unusual love story. Made with those who live with the condition.
Apart from the MoCap scene no VFX was used, and no AI was used in the making of this film. If the camera and actor could do it, we did it.
