Yn y portread geiriol hwn, mae'r adaregydd, y bardd a'r athro Drew Lanham yn ein gwahodd i'w fferm yn Ne Carolina, lle mae gwylio adar yn dod yn loches ac yn ddatguddiad. Wrth iddo wrando am ganeuon absennol yn awyr y gwanwyn, nid yn unig y mae Drew yn ystyried colled a chof ond hefyd yn cymryd camau gweithredu—gan drin ei dir fel lloches, rheilffordd danddaearol i ymfudwyr asgellog. Mae ei fyfyrdodau'n symud y tu hwnt i wyddoniaeth i ryfeddod, gan aneglur y llinell rhwng bod dynol ac aderyn. I Drew, maent yn fwy na dim ond enwau ar restr—maent yn gymdeithion, yn athrawon, ac yn obaith gwyllt olaf.
In this lyrical portrait, ornithologist, poet, and professor Drew Lanham invites us into his South Carolina farm, where birdwatching becomes both refuge and revelation. As he listens for absent songs in the spring air, Drew not only reckons with loss and memory but also takes action—cultivating his land as a sanctuary, an underground railroad for winged migrants. His reflections move beyond science into wonder, blurring the line between human and bird. For Drew, they are more than names on a list—they are companions, teachers, and a last wild hope.
